[TC]Jin story II:เลิก
posted on 19 Feb 2012 13:14 by bluelabel
คุโรซายะ จิน ในวัย11ปีมาดๆ ใช่แล้ววันนี้เป็นวันเกิดเขา เขากลับบ้านพร้อมกับแม่ ไม่ได้พูดอะไรวันนี้แม่เขาอารมณ์ดี เขาเองก็หวังอะไรบางอย่างอยู่...
วันนี้เป็นวันที่บ้านเขาจะได้กินข้าวพร้อมกันใบหน้าของแม่ยิ้มแย้มส่วนพ่อของเขาก็มีความสุขหลังจากกินข้าวเสร็จแม่ถามเขาว่า
“จินลูกอยากได้อะไรเป็นของขวัญรึเปล่า? จบเกรด6แล้วนิ”
“นั้นสิจิน อยากได้อะไรรึเปล่า”พ่อเขาตามสำทับ
เขานิ่ง....
จริงๆแล้วสิ่งที่อยากขอในใจก็มีอยู่...
เพียงแต่...
ไม่กล้าพูดออกมา
บางทีสิ่งนี้ก็ไม่ได้พูดได้ง่ายๆ จะต้องรู้งถึงผลพวงของมัน...
“ผม...
อยากได้ใบหย่าของพ่อกับแม่”
.....................................
ผ่านวันเกิดของเขามาสองวันแล้วพ่อกับแม่เขาทะเลาะกันเรื่องที่ว่าใครเป็นต้นเหตุให้เขาพูดแบบนั้นออกไป
ขอโทษทีเถอะ... ทั้งคู่นั้นแหละ
จินคิดในใจก่อนจะถอดหายใจเหนื่อยหน่าย ไม่คิดจะเอามาเป็นเรื่องของตัวเองแต่...
ภายใต้หัวใจที่เย็นชาของเขาตอนนี้
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเกินบรรยาย
มันเป็นอารมณ์เดียวกับ
นักวิ่งที่กำลังเข้าเส้นชัย
และแล้ว เขาทั้งคู่ก็เลิกกันวันนี้ครอบครัวเขานั่งกินข้าวด้วยกันอีกครั้ง และแม่เป็นคนเริ่มถามก่อน
“จินแม่กับพ่อเลิกกันแล้วนะ...ลูกจะอยู่กับใคร”
เหมือนพวกเขาจะรู้ตัวแล้วว่า....
ทั้งคู่เข้ากันไม่ได้...
น่าแปลกนะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้บ่นว่าจะเลิกๆแต่ไม่มีเค้าโครงเลยแต่แล้วอยู่ๆก็เลิกกันตามคำขอของเขา
หรือ...?
เพราะรู้แล้วว่าไม่ต้องทนเพื่อเขาแล้วกันนะ
เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน
หรือ...?
ถึงจุดสิ้นสุดลงพอดีกัน
“ผมจะอยู่กับพ่อ”
เขาพูดลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้อง รู้ดีถึงผลที่ตามมาเลยต้องการที่จะเตรียมตัว
เขารู้ รู้ดีว่าการที่พูดแบบนั้นไปต้องเป็นปัญหาแน่...
ไม่นานเกินรอให้ถึงห้องแม่เขาตามมากระชากเขา ตบตีเขาพร้อมด่า
“ทำไม! ทำไมแกไม่เลือกฉัน!!! คนที่เลี้ยงแกคือฉัน!!!! ทั้งๆที่ฉันรักแก!!!!ลูกเนรคุณ!!!!!!!!”
แม่เขาด่าไปทุบตีเขาไป บาดแผลที่เกิดขึ้นเต็มตัวไม่ได้สร้างความรู้สึกให้กับเด็กหนุ่มเลย จินใช้สายตาวูบหนึ่งมองแม่ สายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา
นี่หรือคือรัก?...
“คุณ! พอได้แล้ว!!นั่นลุกนะ!! ไม่ไหร่จะพอสักที!!!”
พ่อเข้ามากระชากแม่ออกจากเขา
เพียะ!!
แม่ตบหน้าพ่อดังสนั่นพร้อมกับด่า
“คุณได้ลูกไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก!!”
“คุณหยุดทำร้ายลูกในตอนนี้ยังไงละ!!”พ่อเขาตะคอกกลับ
เกิดความเงียบขึ้น จินลุกขึ้นโค้งให้แม่เป็นเชิงขอบคุณเดินเข้าห้องตัวเองไปท่ามกลางความเงียบเข็มตกได้ยิน
ทุกๆอย่างขาดสะบัดลงไปในคืนนั้น
.........................
ทั้งคู่เลิกกันแยกทางแบ่งทรัพย์สมบัติกันตามควรแม่ได้ธุรกิจของแม่และบ้านไปและเงินส่วนหนึ่งซึ่งหารสองแล้วหารอีกสองของสินสมรสทั้งหมดเพราะเขาเลือกจะอยู่กับพ่อ
พ่อเขาสร้างบ้านใหม่ที่ใกล้ตัวเมืองมากขึ้นบ้านใหม่ใช้เวลาสร้างไม่นานนักเพราะพ่อเขาเร่งสร้างและทุ่มเงินไม่อั้น
พ่อไม่ค่อยมีเวลาดูแลเขานักซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการเขาขอพ่อกลับบ้านเองขอดูแลตัวเองเขาฝึกทำงานบ้านจากแม่บ้าน เขาฝึกทำอาหารกับคนครัวเขาฝึกในหลายๆสิ่งเพื่อแผนการของเขาในอนาคต เพราะเขาฝึกเพื่อที่จะอยู่ด้วยตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบเวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ม.1เทอม2เสียแล้ว รู้ตัวอีกทีนี่ก็วันคริสตมาสเสียแล้ว เขาไม่เคยขอให้พ่อกลับมาอยู่ด้วยกันในวันนี้เพราะเขารู้ดีว่าพ่อยุ่งขนาดไหนแล้วเขาก็ไม่คิดจะฉลองคริสมาสมากนัก แต่แล้วในวันคริสมาสวันนั้นก็เปลี่ยนแปลงชีวิตเขา
ไมยะหญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตเข้า เธอเปรียบเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าอันเย็นชาของเขา เปลี่ยนให้เขายิ้มออกมาได้มากขึ้น
แต่เวลานั้นมันก็สั้นเหลือเกิน....
เวลาเวียนบรรจบครบ1ปี 1ปีที่เขาและไมยะรู้จักกันรวมถึงเป็นเวลา1ปีสุดท้ายของไมยะ เธอตายลงในวันคริสมาสตอนที่เขาอย่ม.2
มันสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับเขา เด็กหนุ่มรู้ดีว่าถึงเวลาที่เขาจะทำตามแผนของตัวเองแล้ว
ในวันกิดครบ1รอบของเขา เขาขอของขวัญพ่ออีกครั้ง....
“พ่อครับผมของขวัญปีนี้ขอย้ายไปอยู่คนเดียวได้รึเปล่า?”
“ทำไม?”
“ผมต้องการอิสระ”
พ่อจินมองไปยังลูกตัวเอง เขามองลงไปในดวงตาที่บ่งบอกว่าเอาจริง ชายวัยกลางคนถอดหายใจ
“ได้ พ่อจะจัดการให้ลูกต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”
“ไม่มีครับ”
จินสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาก่อนจะบ่นขรมกับตัวเองพึมพำเบาๆว่าฝัน
นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ฝัน ฝันทั้งทีก็ดันฝันถึงเรื่องพวกนี้ เด็กหนุ่มหัวเราะเสียดสีตัวเองเบาๆโดยไม่รู้ตัว อดีตที่ไม่น่าจดจำกลับตรึงแน่น
คงเป็นเพราะรูปพวกนั้นเขาถึงได้ฝันถึงวันเดิมๆ นึกถึงตรงนี้จินถึงยิ้มออกมาบางๆตอนต่อไปของเรื่องนี้มันไม่เศร้าอีกแล้วล่ะ...
#ไม่ชั่ย
ตอบดีๆสิ คนอ่านรออยู่
) ไม่มีอะไรแล้วละ เชิญๆ (//ไล่)
โอเคลุง ไม่มีก็ไม่มี ไอ้วาไม่กวนลุงละ... 
#ไม่ชั่ย