[FanFic Sherlock holmes a game of shadow]The Way [WH]
posted on 03 Jan 2012 13:55 by bluelabel directory FictionThe Way
....ตอนแรกเส้นทางของนาย ทับซ้อนเส้นทางของฉัน...
....นายก้าวเดินเข้ามาอยู่ในเส้นทางของฉัน...
....แต่ตอนนี้ เส้นทางของนายไม่ได้ทับซ้อนกับฉันอีกแล้ว นายเดินแยกออกไปอีกทาง...
...แม้ว่าฉันต้องการให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแค่ไหน...
...แม้ว่าฉันจะพยายามมากเพียงใด...
...แม้ว่าฉันจะพยายามเอื้อมมือไปคว้านายไว้...
....แต่มันก็ไม่ทันสักที...
....นายออกห่างจากฉันไปทุกที จนสุดท้าย เหลือเพียงฉันกับความว่างเปล่า...
มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่...?
ที่เผลอพูดแบบนั้นออกไปในทุกๆที ราวกับจะปิดบังความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้
“ก็ดีกว่าคนที่ต้องอยู่อย่างโดดเดียวและตายอย่างเดียวดายอย่างนาย”
พูดออกไปและเจ็บปวดเอง ความหมายของประโยคนั้น ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่ก็ต้องพูดถ้อยคำแรงๆออกไปทุกที
จริงๆแล้วก็แค่อยากจะบอกว่า สักวันนายเองก็จะต้องจากฉันไป มีใครสักคน คนที่เข้าถึงตัวนายได้ อย่างที่ฉันไม่สามารถทำได้...
และเมื่อถึงวันนั้น นายจะไม่มีฉันอยู่ในความคิดอีกต่อไปฉันแค่อยากจะหนีออกไป หนีไปก่อนที่จะเจอเหตุการณ์แบบนั้น อย่างน้อยฉันก็เจ็บปวดน้อยกว่าแต่ทำไมกัน ฉัน....
.......................
..................
...........
“นี่โฮล์มส์ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว นายจะทำอะไร”
น้ำเสียงที่ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเพราะความเมาพูดขึ้น
“ผมก็แค่ทำคดีโดยที่ไม่มีคุณ”โฮล์มส์สวนกลับโดยที่ไม่มองหน้าคนถามแม้แต่น้อย
“นายจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีฉัน?”วัตสันถามก่อนจะปล่อยตัวเองลงสู่ห้วงนิทรา
“ถ้าคิดอย่างนั้นก็อย่าจากฉันไปสิ...”
................…
ในการแต่งงานของเขา โฮล์มส์ยิ้มให้เขาและส่งตัวเขา แต่ทำไมกัน...
เขาถึงได้ไม่พอใจรอยยิ้มนั้น เขาหวังถึงสิ่งใดอยู่? เขากำลังคาดหวังอะไรอยู่?
กำลังคาดหวังความเศร้าลึกในดวงตาคู่นั้น คาดหวังให้อีกฝ่ายคัดค้านอีกครั้งหรือ? เฝ้าหวังให้โฮล์มส์ยืนมือมา ทำลายงานแต่งนี้อย่างนั้นหรือ?
ทั้งที่ๆ....
คนที่เลือกให้มันเป็นแบบนี้คือเขาอย่างนั้นหรือ?
...........................
“นี่เป็นสิ่งที่ฉันจะขอนายเป็นครั้งสุดท้าย ต่อจากนี้ฉันจะไม่ขออะไรนายอีกแล้ว”
หมายความว่า ต่อจากนี้นายจะไม่มีฉันอีกแล้วสินะ
...โฮล์มส์....
.................................
“โธ่เว้ย!!! อย่ามาตายต่อหน้ากันสิ!!! ไอ้ทุเรศเอ๊ย!!!”
นายแพทย์สถบพร้อมกับปั๊มหัวใจของเพื่อนผู้ที่นอนนิ่งหัวใจหยุดเต้นอยู่เพื่อให้ทันโกลเด้นไทม์
สับสน ร้อนร้น กระวนกระวาย
ทั้งๆที่เขาเองก็เห็นความตายมามากในสนามรบ แต่นี่ไม่ใช่!! คนที่ตายต่อหน้าเขาต้องไม่ใช่โฮล์มส์!!
เพียงชั่วขณะที่รับรู้ได้ว่า โลกใบนี้จะไม่มีโฮล์มส์อีกแล้วมันทำให้เขาบ้าคลั่ง ทำให้เขารู้สึกว่ายอมได้ทุกอย่างไม่ว่าจะยังไงขอแค่โฮล์มส์กลับมามีชีวิตเหมือนเดิม ไม่ว่าจะต้องฆ่าคนสักหนึ่งร้อยคนแม้ว่าโฮล์มส์จะไม่ชอบมัน หรือจะต้องทำพันธะสัญญากับปีศาจตนไหนก็ตาม
ร่างของวัตสันถูกชุดรั้งแล้วโอบกอดเพื่อให้เขาหยุดบ้าคลั่ง เลิกทำอะไรโง่ๆ เขาฉุกคิดครั้นนึกถึงยาที่ได้มาจากโฮล์มส์ ก่อนจะรีบใช้มันเพื่อชุบชีวิตโฮล์มส์ อย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง...
..........…………….……….……
“นี่วัตสันการมาปารีสครั้งนี้ของเราดีรึเปล่า?”
“ยังมีหน้ามาถามอีก...ฮันนีมูนของฉันพังเละ”
เขาแยกเขี้ยวตอบกลับอย่างขุ่นเคืองทั้งๆที่ในใจไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนั้น
“ขอโทษ....”
นักสืบตอบกลับมา เขาสะอึกไม่คิดว่าจะได้รับฟังคำ คำนี้จากโฮล์มส์ ทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดของโฮล์มส์ ทั้งๆที่ไม่มีโฮล์มส์มาช่วยเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้...
“ไม่ใช่ความผิดนาย”
“ฉันทำให้ฮันนีมูนนายพัง”
ทำไมตอนนี้เขากลับอยากตอบออกไปว่าไม่อยากให้มีมันตั้งแต่แรก แต่กลับไม่สามารถพูดออกไปได้
“มันผ่านมาแล้ว ยังไงตอนนี้ฉันก็ยังต้องทนอยู่กับคุณไปอย่างนี้ จนกว่ามันจะเสร็จสิ้น”
“ขอโทษที่ดึงนายเข้ามา”โฮล์มส์มองเขาด้วยสายตาบางอย่าง บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ แต่กระนั้นมันทำให้เขาทนไม่ได้อีกต่อไป เขาไม่สามารถทนได้อีกแล้ว...
มือของเขาปิดเปลือกตาโฮล์มส์ก่อนที่จะจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากที่เลอะไปด้วยคราบอื่นๆ ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว หันหน้าไปทางอื่นแต่ไม่ได้ปล่อยมือ
“นาย?...”น้ำเสียงของโฮล์มส์สับสน“นายจูบฉันอย่างนั้นหรอ?”
“ขอโทษ อย่าลืมตามามองได้รึเปล่า…”
โฮล์มส์ครางรับหลับตาลง
“ฉันขอโทษที่ล่วงเกินนายแต่...”
“นายแต่งงานแล้ว”โฮล์มส์สวนกลับมาด้วยน้ำเสียงโรยแรงเหมือนจะย้ำเตือน
“ฉันรู้แต่ว่ามัน...โธ่เว้ย... ทำไมนายไม่ชกฉันละ ที่ล่วงเกินนายทำไมนายถึงได้ยอมละ”
“ฉันไม่ชกนาย เพราะมันไม่ใช่ความผิดนาย…นายอาจจะแค่รู้สึกคิดถึงเมียนาย”
“ไม่ใช่!! ไม่ใช่เพราอย่างนั้น! มันเป็นเพราะฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว”
“นายจำเป็นต้องทนอะไร? ทนที่จะต้องมาอยู่กับฉันหรอ?”
พลั่ก!!
เสียงกระดูกกระทบกรามดังสะนั่นสมใจอยาก โฮล์มส์ชกวัตสันก่อนจะสะบัดตัวหันหน้าไปทางอื่น
...ไม่เห็นต้องทำแบบนี้.... ที่ชกไปไม่ใช่เพราะอะไร แค่โกรธที่วัตสันหวังจะใช้เส้นทางนี้เพื่อให้เขาเกลียด...
“ไม่ใช่!! ทำไมนายไม่เข้าใจบ้างเลยนะ!!ฉันแค่....ไม่สามารถสะกดความรู้สึกที่ฉันรู้สึกกับนายเกินเพื่อนได้อีกต่อไป!!”
วัตสันพูดสวนระบายสิ่งที่อยู่ในใจอย่างไม่ทันคิด ก่อนที่จะเบิกตากว้างหันหน้าไปอีกทาง
“ขอโทษ”
โฮล์มส์นิ่งอยู่กลับที่ก่อนจะหันมามองแผ่หลังวัตสันแล้วหัวเหราะอย่างขมขื่น น้ำตาซึมออกมา
...ไม่เชื่อ....
วัตสันหันกลับไปมองก่อนจะได้แต่ขอโทษ อยู่อย่างนั้น ขอโทษที่คิดเกินเลย....
“พอแล้ววัตสัน...อย่าขอโทษฉันอีกเลยเพราะ...”
โฮล์มส์หยุดพูดก่อนจะมองวัตสัน คนถูกมองได้แต่สะอึก
...เพราไม่ว่ายังไงนายก็ไม่มีวันอภัยฉันสินะ...
“มันไม่มีวันเป็นไปได้หมอ นายแต่งงานแล้วจบเรื่องนี้ เราก็ต้องแยกออกไปตามทางของแต่ละคน อย่าทำให้ฉันค้างคาวัตสัน…ต่อให้ฉันจะรู้สึกยังไงกับนาย ต่อให้นายจะรู้จักยังไงกับฉันมันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว”
โฮล์มส์พูด วัตสันได้แต่คิดตามและ...เจ็บปวดกับทางเลือกของตัวเอง บางทีถ้าเขาพูดออกมาให้ไวกว่านี้เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นรึเปล่า
“ถ้าอย่างนั้น...บอกความรู้สึกของนายได้รึเปล่า อย่างน้อยก็ไม่อยกาให้มันค้างคา”
“ถ้านายต้องการ...” โฮล์มส์จูบแตะวัตสันที่หน้าผากก่อนจะเบนหน้ากลับไป “ความรู้สึกของฉันมันก็แค่เพื่อนบ้าๆคนหนึ่งที่อยากทำลายงานแต่งของเพื่อนก็แค่นั้น… แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้แล้ววัตสัน มันรั้งทำให้นายลังเลเปล่าๆ ฉันไม่อยากให้นายนอกใจเมียนาย”
“แม้ว่าหัวใจฉันจะอยู่ที่นายอย่างนั้นหรือ?”
โฮล์มส์หัวเหราะอย่างเศร้าๆเงยหน้ามองฟ้าไม่ได้ตอบสิ่งใด
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอสักคืนได้รึเปล่า...ให้นายลืมทั้งหมดไปและเหลือแต่เพียง ‘เรา’”
ก่อนที่ฉันกับนายจะไปเดินบนเส้นทางของตัวเอง....
....ฉันเริ่มที่จะก้าวเดินเข้าไปในเส้นทางของนาย....
....ฉันเริ่มจะหลงใหลในเส้นทางนี้ หลงใหลในเจ้าของเส้นทางนี้....
....มากเกินไป มากเกินกว่าที่ควร...
....จนสุดท้ายฉันต้องก้าวเดินออกมา เพราะกลัว กลัวว่าสักวัน ฉันจะไม่สามารถควบคุมมันได้...
....ฉันก้าวเดินออกมาไกล...
....กว่าฉันจะรู้ตัวและหันกลับไปมองข้างหลัง ฉันไม่เห็นนายอีกแล้ว...
...ฉันมองไม่เป็นเส้นทางของนายอีกแล้ว...
...เหลือเพียงจุดที่ฉันยืนอยู่และทางไปต่อ...
....ไม่มีทางให้หันกลับ....
END
หมอแมร่งโง่มาก!!!!!!!!!!!!!!!!
สักที =/\=" ไอ้วาสาบานกับตัวเองไว้ว่าถ้าเขียนจบจะด่าวัตสันสักที คิดแล้วคิดอีกวัตสันนี่มัน บ้าจริงๆ ตาถั่วมาก มึงยังไม่รู้ความรู้สึกโฮล์มส์อีกหรอว่ะ ทั้งสาววาย สแลช แฟนเกิร์ลพากันรู้ทั่วบ้านทั่วเมือง
อย่าว่าเลยตอนไปดูหนังกับพ่อ พ่อยังทักเลยว่าสายตาโฮล์มส์มองวัตสันมันแปลกๆ พ่อถามว่าทำไมโฮล์มส์ต้องร้องไห้ตอนวัตสันแต่งงาน
กร๊ากกกกกก แอบขำอยู่ในใจไม่ได้ตอบพ่อปายยยยยย แม้ว่าจิตใจอยากจะไซโคพ่อมากเพียงใด
ไอ้วากลัวบาปปปปปป พาพ่อเข้าสู่ถนนอะไรก็ไม่รู้~
ระบายมาก็หลายบรรทัดมาพูดถึงเรื่องฟิคบ้างดีกว่า เหมือนสาระของฟิคจะอยู่ที่เกริ่นนำกะเดริ่นจบ 
ตอนแรกว่าจะไม่ให้มีฉากทีเ่หมือนได้พูดออกไปแล้วละรับ อยากให้วัตสันเก็บๆมันไว้จนโฮล์มส์ตายก็ไม่ได้บอกนั้นแหละ คิดอีกทีเปลี่ยนใจดีกว่า ทำใจทำร้ายคู่นี้มากไม่ได้จริงๆ
เรื่องนี้อยากให้อยู่ที่ความรู้สึกของวัตสันอะครับ แต่เหมือนยังเขียนออกมาได้ไม่ดีเท่าไหร่ ไม่รู้สึกว่าวัตสันเจ็บตรงไหนเลย แค่คันๆ
/เหลือบมอง ชั้นบ่นเยอะมาก
สุดท้ายนี้ขอบคุณคนอ่านทุกๆคนนะครับ~
ปล.กุกลืนน้ำลายตัวเองที่ว่าจะไม่เขียนฟิคโฮล์มส์อีกแล้ว
ปล2.จริงๆแล้วกุกลืนไปหลายอึกมากๆเพระาเขียนฟิคโฮล์มส์เพิ่มไปเยอะเลย Orz
+++++++++
ขายฟิคโฮล์มส์ จิ้ม
Tags: fic, holmes2, sherlock holmes, wh, เพ้อ, เวิ่นเว้อ5 Comments
อ่านฟิคนี้แล้วสงสารโฮล์มส์ หมั่นไส้หมอมากๆ
#1 By Chaoz on 2012-01-03 15:06