[Fic Holmes]Winter [WH]
posted on 05 Jan 2012 19:12 by bluelabel ร่างสูงโปร่ง เก็บบันทึกเก่าๆของตัวเองลงไปไว้ในตู้หนังสือดังเดิม...
บันทึกเรื่องราวของ เชอร์ล็อก สก็อต โฮล์มส์...
คิดถึง...
ใช่...แต่ไม่กล้าที่จะไปหา...
สายตาของเขาไล่เรียงยังไปบันทึกทั้งหมดที่บรรจุเรื่องราวของนักสืบเอาไว้ ทั้งๆที่เขาเองก็เป็นคนเขียนมันขึ้นแต่บางที ก็เจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกันกับความสัมพันธ์นั้น ...
ความสัมพันธ์ของโฮล์มส์กับไอรีน...
ผู้หญิงที่ฝ่าระบบป้องกันตัวของโฮล์มส์ได้ ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้...
ผู้หญิงที่เรียกได้ว่าคู่ควรกับโฮล์มส์...
อิจฉา...
ใช่...อิจฉา รวมถึงหลายครั้งเหลือเกนที่หงุดหงิดกับมันแบบที่ไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง...
เขามีสิทธิ์อะไรไปหงุดเขา เขาไม่มีสิทธิ์เขาเป็นแค่...
เขาเป็นอะไร...สำหรับโฮล์มส์...
เขาเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น...
แต่ถึงกระนั้น...เขาก็ทนไม่ได้ ทนที่จะยอมรับมันไม่ได้... และเขาเลือกที่จะจากมา...
แยกออกห่างจากความสัมพันธ์นั้น...
ความสัมพันธ์เขากับนักสืบ...
ความสัมพันธ์ ที่มีเส้นทางแห่งความตื่นเต้น ความเร้าใจในการผจญภัย
รวมถึง...
ความรู้สึกที่มีต่อ โฮล์มส์....
เพราะหากว่าเขาไม่ยอมจากมา...
หากอยู่ใกล้กันมากกว่านี้...
เขาเองก็จะไม่สามารถปิดกั้นกักเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้ไม่สามารถทนได้...
จนอาจจะเผลอทำร้ายโฮล์มส์...
หลายครั้งเหลือเกินที่เขาอยากจะเรียกชื่อต้นของโฮล์มส์แต่...
มันก็เกิดความกังขาขึ้นในตัวเอง ทำไมกัน ทำไมถึงได้รู้สึกแบบนั้น ความสัมพันธ์กับเขาและโฮล์มส์อยู่ระดับไหนเขาเองก็รู้ดี...
เป็นแค่เพื่อนเท่านั้น...
หัวใจเจ็บปวดแปลกๆ เมื่อได้รับคำตอบที่ตัวเองเป็นคนตอบ...
"จอห์นค่ะ..."
วัตสันสะดุ้งออกจากภวังค์ ก่อนจะตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
"ผมกำลังไปเดี๋ยวนี้"
เขากับแมรี่กินข้าวและมานั่งคุยกันที่หน้าเตาผิงด้วยกัน เขาตะกองกอดหล่อน มองไล่ไปยังใบหน้างดงามของอีกฝ่าย...
แมรี่อาจจะคล้ายกับนางฟ้า คล้ายกับสิ่งที่ควรตั้งวางไว้ คล้ายกับสิ่งสามัญธรรมดาที่ผู้มีมันไว้ในครอบครองต้องมีความสุข กระนั้นความสุขนี้ก็ไม่อาจเติมเต็มเขาได้ไม่เหมือน
สิ่งที่เขาได้รับยามอยู่กับโฮล์มส์...
คล้ายกับรู้ดีว่าความรู้สึกของเขาต่อแมรี่นั้น ไม่ใช่ความรักคือสัญชาติญาณของบุรุษเพศที่จะต้องชื่นชม ชมชอบหญิงงาม...
สองแขนของเขา ตะกองกอดแมรี่เอาไว้ก็จริงทว่า...
เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย...
ไม่มีความรู้สึกให้...
ไม่ได้เติมเต็มความอบอุ่น...
ไม่มีอะไรให้เลย คล้ายกับแก้วน้ำที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ภายใน...
เขาเองก็ไม่อาจรู้ได้...
เหตุใดอยู่ๆ ถึงคิดถึงเรื่องนี้ อีกครั้ง...
เหตุใดถึงเอาบันทึกเก่าๆมาดู อาจเป็นเพราะ...
ย่างเข้าหน้าหนาวเสียแล้ว...
ความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ...
อาจเป็นเพราะ ก้อนเนื้อสีแดงที่เต้นอยู่ในร่างกายเขา มันต้องการความรู้สึกอบอุ่น...
ต้องการความรู้สึกที่ได้รับยามอยู่ข้างนักสืบที่ปรึกษา...
ต้องการ ความรู้สึก ทุกข์-สุข อีกครั้งไม่ใช่เพียงแค่ ความรู้แกนๆ ความรู้สึกธรรมดาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแบบนี้...
"จอห์นค่ะเป็นอะไรรึเปล่าค่ะ"
แมรี่ถามขึ้นเมื่อเห็นสามีของเธอนั่งนิ่งไปนานไม่ตอบรับ ตอบขาน
วัตสันสะดุ้งออกจากภวังค์ ภวังค์ที่เต็มไปด้วยภาพของคนๆนั้น และ ความสับสน วุ่นวาย ความรู้สึก เศร้า ความรู้สึกเจ็บปวด ความสุข โดยมี ภาพเวลาของเขาคนนั้นเป็นตัวขับเคลื่อน
"ปะ...เปล่า ผมรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย ผมขอตัวก่อนแล้วกัน"
"คุณดูแปลกๆ นะค่ะ"
"ผมเป็นหมอ ไม่มีอะไรหรอกครับ"
"แน่ใจนะค่ะจอห์น ฉันเป็นห่วงคุณนะ"
"ครับ"วัตสัน คลี่ยิ้มอบอุ่นรับคำ...
รอยยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากใจ...
รอยยิ้มที่คล้ายกับปรุงแต่งขึ้นมา...
ไม่เหมือนรอยยิ้มหรือเสียงหัวเหราะของเขาที่มีให้โฮล์มส์...
จอห์น...ชื่อต้นของเขา คนที่เอ่ยคือแมรี่ แต่กระนั้น...
ทำไมเขาถึง ได้นึกถึงเสียงโฮล์มส์ เห็นภาพโฮล์ม์ทับซ้อน อยากได้ยินเสียงโฮล์มส์เรียกชื่อต้นของเขาเหลือเกิน...
อยากทำลายกำแพงบางๆที่กั้นเขาระหว่างโฮล์มส์ให้หมดสิ้นลงไป...
กำแพงที่ไม่อาจทำลายมันได้...
กำแพงที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร...
แต่ก็มีมัน...
เขาไปนั่งเงียบๆที่โต๊ะเขียนงานของเขา มองลอดออกจากกระจก มองไปยังท้องนภา ราตรีกาล อยู่ภายใต้นภาผืนเดียวกัน แต่กลับไม่รู้สึกถึงกัน ราวกับผู้แยกออกไป...
ตอนนี้อีกฝ่ายจะะทำสิ่งใดอยู่...
กำลังฝืนตัวเองทำสิ่งใด...
ความเป็นห่วงแล่นวาบขึ้นมา ทำให้เขาอยากจะลุกขึ้นไปหา เสียตอนนี้...
แต่ก็ได้ แต่หยุดยั้งความคิดตัวเองเอาไว้...
ถ้าเขาโผล่ไปโฮล์มส์อึดอัด สังเกตุได้จากการที่ นักสืบไม่ได้มาหาเขาแบบเดิมมานานมากแล้ว...
หรือว่า...
โฮล์มส์จะลืมเขาไปเสียแล้ว...
แค่คิดความพลุกพล่าน ความเจ็บปวดก็ลามขึ้นมา..
ได้แต่เอา มือทาบทับสะกดมันไว้ อยากไปหาแต่ไม่กล้า... หากเห็นหน้าโฮล์มส์อีกที... เขาอาจจะ ไม่อาจปล่อยโฮล์มส์ไปได้อีกแล้ว...
เขาอาจทำผิดต่อโฮล์มส์ขึ้นมาจริงๆ...
แท้จริงแล้วเขาเองก็หาคำตอบให้ตัวเองได้อยู่เหมือนกันว่าเหตุใด... เหตุใดขาถึงรู้สึกแบบนี้...
ใช่แล้ว... เขาหลงรักโฮล์มส์...
หลงใหลในเส้นทางของคนๆนั้น...
แต่เขาไม่อาจจะยอมรับมันได้ เพราะ...
เขาเองก็อยากจะทำลายมันทิ้งลง อยากให้เหลือแต่ความคิดอย่างเพื่อนสนิท... เพื่อที่จะได้ไม่มีความกลัวบ้าๆนี้ สามารถอยู่กับโฮล์มส์ได้มากกว่านี้...
แต่ถึงกระนั้น ไม่ว่าจะทำอย่างไร...
มันกลับไม่เคยจางหายไป...
ภาพของโฮล์มส์ น้ำเสียงของโฮล์มส์ ทุกๆอย่างที่เป็นโฮล์มส์ มันไม่เคยจางหายไป...
เจ็บปวดเมื่อสิ่งพวกนั้น มอบให้เขาในฐานะเพื่อน
อยากกลบมันไว้ ฝังให้มิดฝังต้นตอของความเจ็บปวด แต่...
เขาเองก็กลับไม่เคยกล้าเลย...
กลัวที่จะสูญเสียมันไป...
รวมถึงที่ความรู้สึกมันไม่เคยจางหายไป...
แม้จะเจ็บปวด แม้มันจะทำลายลึกไปถึงก้านสมอง บาดลึกถึงจิตใต้สำนึก แม้มันจะทำให้เขาปวดจนชา...
แม้ความสุขที่ได้รับ กับการย้อนอ่านภาพเวลาเดิมๆ จะเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่กระนั้นมันก็เพียงพอ...
แม้ความสุขจะมาพร้อมความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังต้องการมัน ไคว่คว้าหามัน หลงมั่วเมากับมัน เรียกร้องหามัน...
หากขาดมัน คล้ายกับคนขาดยาเสพติด ตามหามัน คลุ้มคลั่ง ทำทุกวิถีทาง ที่จะได้มันกลับคืนมา...
เขาไม่อาจออกห่างจากมันได้ หากออกห่างจากมัน...
ก็คล้ายคนที่ถอนยา...
หากแต่คนที่เสพติด สารเสพติดธรรมดาสามารถถอนยาได้แต่กลับเขามันไม่ใช่...
สิ่งที่เขาเสพติดคือภาพของโฮล์มส์ น้ำเสียงของโฮล์มส์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นโฮล์มส์ ที่เปรียบดังราชินีฝิ่น ไม่สามารถออกห่างได้ ไม่สามารถเลิกรา...
ทำได้แค่ พักดี ตกเป็นทาส อยู่ภายใต้อำนาจของมัน...
สิ่งที่เขาได้มีแค่นั้นเอง...
สายหมอกแห่งลอนดอน เปลวหมอกแห่งมายา กรงขังอันแสนแข็งแกร่ง...
หลอกล่อ ให้หลงมัวเมากับมายา ความทรงจำ ติดอยู่ในกรงขัง ท่ามกลางเปลวหมอก เสพติดมัน ไม่อาจหลุดพ้น เพื่อพบเจออรุณรุ่ง...
หลอกล่อ ให้เลือกที่จะหลงใหลกับภาพความทรงจำ ความเจ็บปวด มากกว่าความเป็นจริง
ราวกับถูกล่อลวงด้วยซาตาน ราวกับเป็นลูซิเฟอร์ที่ถูกซาตานกระซิบความหวาน
เปรียบดังของหวานที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษ...
-----------------------------
เริ่มก็พิลึกจบก็แปลกแถมของเก่าเล่าใหม่อีก /เสียงจากมุมมืด
น้ำตาจขบ.ไหลพราก แค่อยากเอามาลงเพราะหมั่นไส้วัตสันอยากเห็นมันเจ็บเท่านั้นเอง /เขร้ม
++++++
ขายฟิคโฮล์มส์ จิ้ม
Tags: fanfic, fic, holmes, watsonxholmes, wh, ดราม่า, หมอเจ็บ2 Comments
#1 By Snow Wolf on 2012-01-05 20:14