[HBD+Fic]สุขสันต์วันเกิดยอดนักสืบSherlock Holmes

posted on 06 Jan 2012 19:51 by bluelabel

เนื่องในวาระวันเกิดโฮล์มส์เราจะพลาดไปได้ยังไง (จริงๆแล้วแอบลืมไปแล้วนึกได้พอดีเมื่อเช้า)

ทันทีที่กลับถึงบ้านไอ้วาเลยรีบมาพิมพ์ยิกๆ

โอเคครับขอเอ่ยคำนี้ก่อนเป็นอย่างแรก

Happy Birthday Sherlock holmes!!!!

ปีนี้โฮล์มส์ก็อายุ158ปีแล้ว (ถ้าไอ้วานับไม่ผิดอะนะ) ปู่ไปอีกขั้น ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

เนื่องจากวันเกิดโฮล์มส์ทั้งทีไม่ทำอะไรก็ไม่ได้ ครั้นจะให้วาดรูปวาดโดก็เกินความสามารถไปหน่อย เลยได้แต่แต่งฟิคให้โฮล์มส์

Fic HBD My Sherlock Holmes

ร่างสันทัดของโฮล์มส์เปิดประตูห้องตัวเองก่อนที่อยู่ๆไฟในห้องจะติดพรึบพร้อมเสียงทักที่คุ้นเคย

"สุขสันต์วันเกิดโฮล์มส์"

วัตสันที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมเอ่ย นักสืบเหลือบมองนาฬิกามันตีบอกว่า 1.45 น. โฮล์มส์ขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆวัตสัน

"นี่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่์ื?"เขาถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"ประมาณ5ทุ่มกว่า นี่แกออกไปไหนมาโฮล์มส์"

"ถามได้ดีมากวัตสัน! กันไปตามจับนักมวยเก่าในคดีขโมยสร้อยเพชรของ..."

"พอก่อนโฮล์มส์"นายแพทย์ยกมือปรางห้ามญาติพูดตัดบทนักสืบ

"ว่าแต่วันนี้วันเกิดกัน?"

"ใช่สิ นี่แกให้ความสำคัญกับมันหน่อยสิโฮล์มส์"วัตสันบ่นเหมือนเดิม

"มันก็แค่วันๆหนึ่ง ที่ทำให้กันรู้ว่ากันอยู่บนโลกนี้ครบอีกปี แก่ลงมาอีกปี"โฮล์มส์ตอบด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจเท่าไหร่

"แต่ถ้าไม่มีวันนี้ในปี54 มันจะทำให้กันไม่ได้เจอแกไม่ได้รู้จักแก"

โฮล์มส์ไมไ่ด้ตอบเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบ

ไม่เหมือนเดิม...ไม่เหมือนกับทุกๆครั้ง....

วัตสันรู้ดีว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เขาแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว

"นี่โฮล์มส์แมรี่ฝากของขวัญมาให้แกด้วยนะ"

นายแพทย์พูดพลางหยิบกล่องของของขวัญส่งให้โฮล์มส์ โฮล์มส์รับมาก่อนจะวางสุ่มเอาไว้บนโต๊ะ

"ฝากบอกเมียแกด้วยว่า ขอบใจ ... แล้วแกจะกลับตอนไหน?"

"กันว่าจะไม่เปิดคลินิกในวันนี้"

"จริงๆแล้ววันนี้แกไม่ต้องมาก็ได้ ลำบากแกเปล่าๆ วันเกิดแกกันก็คงไม่ได้ไปหรอก"โฮล์มส์พูดหันหน้าไปอีกทาง

"วันเกิดกันแกไม่ต้องมาหากันแต่กันจะมาหาแกเอง"วัตสันพูดก่อนจะเงียบลงแล้วถามต่อด้วยน้ำเีสียงเบา "นี่เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่รึเปล่าโฮล์มส์ แกโกรธอะไรกันหรือ?"

"แกควรจะยู่กับเมียแกในวันสำคัญของแก...กันไม่ได้โกรธอะไรแก -- สำหรับแกเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่"โฮล์มส์ไล่ตอบทีละคำถาม

"เวลาอยู่กับเมียมีเยอะแต่เวลาที่กันได้อยู่กับแกนั้นน้อย--มันหมายความว่ายังไงโฮล์มส์ที่ว่าแค่สำหรับกัน"

"แกทำให้มันเยอะสิ"

โฮล์มส์พึมพำแผ่วเบาในลำคอไม่ได้ตอบอะไรแต่กระนั้นวัตสันก็ได้ยิน

"กันมาหาแกที่ไรแกมักจะมีเรื่องยุ่งเสมอแล้วกันจะกล้ารบกวนแกได้ยังไง"

"แกบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ?"โฮล์มส์สวน

วัตสันสะอึก ถ้าเป็นเพื่อนสนิทแค่นั้นก็ไม่ควรเกรงใจ บางทีเขาอาจจะผิดเอง โฮล์มส์อาจจะไม่ได้แปลกไป

"ขอโทษ"วัตสันเอ่ยออกมา

"มันไม่ใช่ความผิดแก แกมีครอบครัวแล้วต้องระวังเป็นเรื่องธรรมด อีกอย่างเป็นเพราะกันไม่มั่นคงเอง..."โฮล์มส์ตอบด้วยคำพูดกำกวม

"ไม่มั่นคง หมายถึงความรู้สึกที่มีต่อกัน หมายถึงสิ่งที่เปลี่ยนไปและไม่เหมือนเดิม แกหมายถึงสิ่งใดกันแน่โฮล์มส์"นายแพทย์จับทุกสิ่งที่โฮล์มส์พูดแปลกๆมาเชื่อมโยงกันก่อนจะถาม

โฮล์มส์ไม่ไ่ด้ตอบแต่ลุกเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองทว่าเมื่อเดินถึงธรณีประตูนั่นเอง วัตสันกลับลุกแล้วพูดออกมา

"นี่โฮล์มส์กันเองก็มีสิ่งที่แปลกไปเหมือนกัน"

นักสืบชะงักก่อนจะหันหน้ามาหาวัตสันที่เดินเข้ามาใกล้

"กันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคืออะไร มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนกับที่กันรู้สึกกับแมรี่หรือคนอื่นๆมันพิเศษกว่านั้น"

โฮล์มส์นิ่งก่อนจะคลี่ยิ้มเบาบางที่มุมปากหันหน้ากลับไปอย่างเดิมแล้วเดินเข้าห้อง

"หวังว่านี่คงไม่ใช่ของขวัญวันเกิดกัน"

"ไม่ใช่สักหน่อย นี่โฮล์มส์พอแกตืื่นมาแล้วเราไปที่ไหนสักแห่งกันดีไหม?"

"ที่ๆมีแต่เราได้รึเปล่า"

"แน่นอน"

END

ตามใจอารมณ์ฟิคไม่ถูก /พราก มันเกือบเป็นฟิคสดจริงๆแล้วก็สดนะครับ ถ้าพิมพ์ผิดเยอะไปต้องขออภัยด้วย /พิมพ์ยิกๆ