ลมหนาว

เอ็นที่ย์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

 

Chapter II

 

 

 

 

คุโรซายะ จิน ในวัย11ปีมาดๆ ใช่แล้ววันนี้เป็นวันเกิดเขา เขากลับบ้านพร้อมกับแม่ ไม่ได้พูดอะไรวันนี้แม่เขาอารมณ์ดี เขาเองก็หวังอะไรบางอย่างอยู่...

 

วันนี้เป็นวันที่บ้านเขาจะได้กินข้าวพร้อมกันใบหน้าของแม่ยิ้มแย้มส่วนพ่อของเขาก็มีความสุขหลังจากกินข้าวเสร็จแม่ถามเขาว่า

“จินลูกอยากได้อะไรเป็นของขวัญรึเปล่า? จบเกรด6แล้วนิ”

“นั้นสิจิน อยากได้อะไรรึเปล่า”พ่อเขาตามสำทับ

 

เขานิ่ง....

 

จริงๆแล้วสิ่งที่อยากขอในใจก็มีอยู่...

 

เพียงแต่...

 

ไม่กล้าพูดออกมา

 

 

บางทีสิ่งนี้ก็ไม่ได้พูดได้ง่ายๆ จะต้องรู้งถึงผลพวงของมัน...

 

“ผม...

 

 

 

 

 

 

 

 

อยากได้ใบหย่าของพ่อกับแม่”

 

 

 

.....................................

 

ผ่านวันเกิดของเขามาสองวันแล้วพ่อกับแม่เขาทะเลาะกันเรื่องที่ว่าใครเป็นต้นเหตุให้เขาพูดแบบนั้นออกไป

 

ขอโทษทีเถอะ... ทั้งคู่นั้นแหละ

 

จินคิดในใจก่อนจะถอดหายใจเหนื่อยหน่าย ไม่คิดจะเอามาเป็นเรื่องของตัวเองแต่...

 

ภายใต้หัวใจที่เย็นชาของเขาตอนนี้

มันเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเกินบรรยาย

มันเป็นอารมณ์เดียวกับ

นักวิ่งที่กำลังเข้าเส้นชัย

 

 

 

และแล้ว เขาทั้งคู่ก็เลิกกันวันนี้ครอบครัวเขานั่งกินข้าวด้วยกันอีกครั้ง และแม่เป็นคนเริ่มถามก่อน

“จินแม่กับพ่อเลิกกันแล้วนะ...ลูกจะอยู่กับใคร”

 

เหมือนพวกเขาจะรู้ตัวแล้วว่า....

 

ทั้งคู่เข้ากันไม่ได้...

 

น่าแปลกนะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้บ่นว่าจะเลิกๆแต่ไม่มีเค้าโครงเลยแต่แล้วอยู่ๆก็เลิกกันตามคำขอของเขา

 

หรือ...?

 

 

เพราะรู้แล้วว่าไม่ต้องทนเพื่อเขาแล้วกันนะ

เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

 

หรือ...?

 

ถึงจุดสิ้นสุดลงพอดีกัน

 

 

“ผมจะอยู่กับพ่อ”

 

เขาพูดลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้อง รู้ดีถึงผลที่ตามมาเลยต้องการที่จะเตรียมตัว

 

เขารู้ รู้ดีว่าการที่พูดแบบนั้นไปต้องเป็นปัญหาแน่...

 

ไม่นานเกินรอให้ถึงห้องแม่เขาตามมากระชากเขา ตบตีเขาพร้อมด่า

 

“ทำไม! ทำไมแกไม่เลือกฉัน!!! คนที่เลี้ยงแกคือฉัน!!!! ทั้งๆที่ฉันรักแก!!!!ลูกเนรคุณ!!!!!!!!”

 

แม่เขาด่าไปทุบตีเขาไป บาดแผลที่เกิดขึ้นเต็มตัวไม่ได้สร้างความรู้สึกให้กับเด็กหนุ่มเลย จินใช้สายตาวูบหนึ่งมองแม่ สายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

 

นี่หรือคือรัก?...

 

“คุณ! พอได้แล้ว!!นั่นลุกนะ!! ไม่ไหร่จะพอสักที!!!”

พ่อเข้ามากระชากแม่ออกจากเขา

 

เพียะ!!

 

แม่ตบหน้าพ่อดังสนั่นพร้อมกับด่า

 

“คุณได้ลูกไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก!!”

“คุณหยุดทำร้ายลูกในตอนนี้ยังไงละ!!”พ่อเขาตะคอกกลับ

 

เกิดความเงียบขึ้น จินลุกขึ้นโค้งให้แม่เป็นเชิงขอบคุณเดินเข้าห้องตัวเองไปท่ามกลางความเงียบเข็มตกได้ยิน

 

 

ทุกๆอย่างขาดสะบัดลงไปในคืนนั้น

 

.........................

 

ทั้งคู่เลิกกันแยกทางแบ่งทรัพย์สมบัติกันตามควรแม่ได้ธุรกิจของแม่และบ้านไปและเงินส่วนหนึ่งซึ่งหารสองแล้วหารอีกสองของสินสมรสทั้งหมดเพราะเขาเลือกจะอยู่กับพ่อ

 

พ่อเขาสร้างบ้านใหม่ที่ใกล้ตัวเมืองมากขึ้นบ้านใหม่ใช้เวลาสร้างไม่นานนักเพราะพ่อเขาเร่งสร้างและทุ่มเงินไม่อั้น

พ่อไม่ค่อยมีเวลาดูแลเขานักซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการเขาขอพ่อกลับบ้านเองขอดูแลตัวเองเขาฝึกทำงานบ้านจากแม่บ้าน เขาฝึกทำอาหารกับคนครัวเขาฝึกในหลายๆสิ่งเพื่อแผนการของเขาในอนาคต เพราะเขาฝึกเพื่อที่จะอยู่ด้วยตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบเวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ม.1เทอม2เสียแล้ว  รู้ตัวอีกทีนี่ก็วันคริสตมาสเสียแล้ว เขาไม่เคยขอให้พ่อกลับมาอยู่ด้วยกันในวันนี้เพราะเขารู้ดีว่าพ่อยุ่งขนาดไหนแล้วเขาก็ไม่คิดจะฉลองคริสมาสมากนัก แต่แล้วในวันคริสมาสวันนั้นก็เปลี่ยนแปลงชีวิตเขา

ไมยะหญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตเข้า เธอเปรียบเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าอันเย็นชาของเขา เปลี่ยนให้เขายิ้มออกมาได้มากขึ้น

แต่เวลานั้นมันก็สั้นเหลือเกิน....

เวลาเวียนบรรจบครบ1ปี 1ปีที่เขาและไมยะรู้จักกันรวมถึงเป็นเวลา1ปีสุดท้ายของไมยะ เธอตายลงในวันคริสมาสตอนที่เขาอย่ม.2

มันสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับเขา เด็กหนุ่มรู้ดีว่าถึงเวลาที่เขาจะทำตามแผนของตัวเองแล้ว

 

ในวันกิดครบ1รอบของเขา เขาขอของขวัญพ่ออีกครั้ง....

 

“พ่อครับผมของขวัญปีนี้ขอย้ายไปอยู่คนเดียวได้รึเปล่า?”

“ทำไม?”

“ผมต้องการอิสระ”

พ่อจินมองไปยังลูกตัวเอง เขามองลงไปในดวงตาที่บ่งบอกว่าเอาจริง ชายวัยกลางคนถอดหายใจ

“ได้ พ่อจะจัดการให้ลูกต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

“ไม่มีครับ”

 

จินสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาก่อนจะบ่นขรมกับตัวเองพึมพำเบาๆว่าฝัน

 

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ฝัน ฝันทั้งทีก็ดันฝันถึงเรื่องพวกนี้   เด็กหนุ่มหัวเราะเสียดสีตัวเองเบาๆโดยไม่รู้ตัว อดีตที่ไม่น่าจดจำกลับตรึงแน่น

คงเป็นเพราะรูปพวกนั้นเขาถึงได้ฝันถึงวันเดิมๆ  นึกถึงตรงนี้จินถึงยิ้มออกมาบางๆตอนต่อไปของเรื่องนี้มันไม่เศร้าอีกแล้วล่ะ...

 

 

เีรื่องตอนนี้ของจินสั้นแถมยังไม่มีรูปประกอบlol มันเหมือนเป็นตอนคั่นมากกว่า ตอนต่อไปเราจะมาลุ้นกันว่าจินจะมีความสุขและเปลี่ยนตัวเองมาเป็นแบบปัจจุบันได้ยังไง

 

เรื่องแบ่งสมบัติสำหรับคนที่ไม่เข้าใจนะครับคือเรื่องสินสมรสเนี่ยถ้ามีลูก1คนก่อนอื่นเขาจะให้แบ่งคนละครึ่งแล้วทั้งพ่อทั้งแม่ต้องหารอีกครึ่งเพื่อให้แก่ลูก ซึ่งทรัยพ์สินที่มาหารนี้จะต้องได้มาหลังแต่งงานและไม่ใช่มรรดก ส่วนเรื่องบ้านส่วนใหญ่จะตามแต่ตกลงซึ่งพ่อจินเนี่ยยกให้อดีตภรรยาของตน

 

 

ปล.ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกว่าพ่อจินรวยมาก