ลมคราม View my profile

[FS]Event001: เช้าวันแรก

posted on 10 Aug 2013 23:33 by bluelabel in FS

 

ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว รวมๆกับเริ่มลืมวิธีการเขียนฟิคหรือนิยายไปหมดแล้ว

อาจจะแปลกๆไปซะหน่อย

 

-----------------------------------------------

 

ตัวละครที่มาร่วมด้วยช่วยกัน : โชคุโฮว สึกิโยะ 

 

 

7โมงเช้าพอดิบพอดีอาจขาดเกินบ้างเล็กน้อยคาเสะมักจะตื่นขึ้นมาเวลานี้เสมอๆโดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก มือหนาลูบผมตัวเองที่ตัดทรงอเมริกันไซท์คัทเล็กน้อย แล้วลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ

      

                เขามักเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่าสภาพอากาศจะเป็นอย่างไรก็จะต้องอาบน้ำเช้าเย็นคาเสะมักใช้เวลาอาบน้ำสระผมเพียงแค่15นาที ก่อนจะใส่เครื่องแบบนักเรียนลงไปในร่างสูงสมส่วนของตัวเอง มือฉวยไอโฟนเครื่องสีดำ กระเป๋าตังกระดานขนาดA3 ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในแต่ละวัน อ่อใช่มีพวกสีพ่กันสมุดสเก็ตที่อยู่ในกระเป๋านักเรียนด้วย

 

                เมื่อจัดเตรียมอะไรเรียบร้อยด้วยเวลาอันรวดเร็วเด็กหนุ่มก็จะไปยังบ้านข้างๆซึ่งเป็นบ้านของสึกิโยะเพื่อนสนิทตั้งแต่ที่กลับมาญี่ปุ่น กิจวัตรในทุกๆเช้าของเค้ามีต้องไปปลุกสึกกิโยะหรือที่เด็กหนุ่มเรียกฮิเกะ(มาจากคำว่าฮิเมะรวมกัน(มั่วๆ)กับสึกิโยะ)

               

                บ้านของสึกิโยะเป็นโรงฝึกเคนโด้ คาเสะเองก็มักจะไปซ้อมบ่อยๆ เขาใช้เวลาเพียงแค่นาทีเดียวก็มาถึงบ้านสึกิโยะเนื่องจากรั้วติดกัน เด็กหนุ่มหลังจากไหว้ญาติผู้ใหญ่เรียบร้อยก็เดินขึ้นไปปลุกเพื่อนสนิทตัวเองถึงห้องนอน

               

                “เฮ้...ฮิเกะตื่นๆ”มือหนาสะกิด่างบางที่นอนอยู่เบาๆอย่างต่อเนื่อง

 

                “เลิกสะกิดได้แล้วค่ะ”ดวงตากลมโตคนถูกปลุกลืมขึ้นมองแต่ยังคงนอนนิ่งอยู่

 

                “อื้ม ลงไปรอข้างล่างนะ”

 

                “ได้ค่ะ ขอเวลาแต่งตัวก่อนแล้วกัน เดี๋ยวตามไป”

 

สึกิโยะตอบแต่ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

“อย่านอนต่อนะฮิเกะ”

เขาย้ำพร้อมกับเดินออกจากห้องไปรอข้ที่โต๊ะอาหารคาเสะมักกินข้าวเช้าที่บ้านของสึกิโยะ แล้วไปโรงเรียนโดยอาศัยติดรถของลุงสึกิโยะไป เรียกได้ว่าชีวิตช่วงเช้าอาศัยบ้านโชคุโฮวทั้งหมด

 รอสักพักสึกิโยะก็เดินลงมาข้างล่าง

 

“คาเสะคุงกินข้าวรึยังคะ”

 

                “ยัง รอเธอก่อนน่ะ”

 

                “ทีหลังกินไปก่อนเลยก็ได้นะคะ ไม่ต้องรอฉันหรอก”สึกิโยะพูดก่อนจะหยิบแซนวิชแฮมขึ้นมากัดกิน

 

                “อื้ม”

เขาตอบสั้นๆ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังคงรอเธอทุกครั้ง พร้อมกับเริ่มลงมือกินข้าวบ้างก่อนจะกินหมดอย่างว่องไวตั้งแต่3นาทีแรก สึกิโยะค่อยๆกินช้าๆอย่างเรียบร้อย

 

“วันนี้เรียนแค่ครึ่งวันจะไปไหนต่อไหมคะ”

 

“อยากไปไหนไหมละ ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว”คาเสะตอบเท้าคางมองคู่สนทนา

 

“งั้นวันนี้วาดรูปกันไหมคะ ที่โรงเรียนซากุระกำลังบานเลย”

 

“ได้ วันนี้จะกลับกี่โมง?”

เขาตอบรับเนื่องจากพกอุปกรณ์วาดรูปมาทุกวันอยู่แล้ว

 

“ไม่เกิน4โมงก็ได้ค่ะ วันนี้จะมาซ้อมต่อด้วยหรือเปล่า?”

 

“ไม่แน่เหมือนกัน....ฮิเกะจะซ้อมรึเปล่า?”

 

“ไม่ละค่ะ”

 

สิกิโยะปฏิเสธ ก่อนจะหันหน้าไปบอกกับคุณลุงว่าจะไปแล้ว

 

“ฮิเกะไม่คิดเปลี่ยนทรงผมบ้างหรอ”เด็กหนุ่มพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

“เอ๊ะ ทำไมหรอคะ?”

 

“ก็คิดว่าน่าจะน่ารักขึ้นน่ะ ปกติเห็นพวกผู้หญิงมีมามัดผมทวิตเทลบ้างอะไรบ้าง เลยคิดว่าน่าจะลองดู ไม่เคยเห็นด้วยสิ”

 

“มัดยากน่ะค่ะ ถักเปียเอาง่ายกว่า....”เธอมุ่นคิ้วเล็กหน่อยก่อนจะตอบแล้วงียบไปก่อนจะพูดต่อ “หรือจะลองมัดให้ชั้นได้มั้ยล่ะคะ”

 

“ไม่ใช่ว่าทักเปียง่ายกว่าหรอ? ....หันมาสิ จะมัดให้ มัดแบบไหนดีละ”

 

“มัดขึ้นไปสองข้างก็ได้ค่ะ เอาสูงประมาณนี้ละกัน”สิกึโยะตอบพร้อมกับทำมือเตะที่บริเวณเหนือหู

 

คาเสะพยักหน้ารับพร้อมกับรับยางมาผูกอย่างชำนาญ

 

“เสร็จแล้ว น่ารักดี”เขาพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะหึๆ

คนถูกชมมองหากระจกก่อนจะพูดตอบ

 

“ดูพิลึกดีค่ะ”

 

“ก็ฮิเกะถักเปียตลอดนิ”

 

“ทำทรงอื่นก็มีค่ะ มัดเป็นมวยก็มี..” เธอตอบพร้อมกับเอียงคอนิดหน่อย แล้วเปลี่ยนเรื่อง“ งั้นไปกันเลยดีกว่า คุณลุงเรียกแล้วด้วย”

 

………………………..

เมื่อถึงจุดขึ้นเนินทั้งคู่ก็ลงรถเพื่อเดินขึ้นเนินเอง คาเสะกับสึกิโยะโค้งขอบคุณลุง เมื่อรถลุงออกจึงเดินขึ้นเนินไปเรื่อยๆ

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าต้องเดินขึ้นเนินแบบนี้ทุกวัน”

 

“ถือว่าออกกำลังกายก็แล้วกัน... ให้ช่วยถือกระเป๋าไหม”

 

“ทำไมต้องถือด้วยล่ะ”สึกิโยะถามกลับ

 

“ถามไปงั้นแหละ”เขาตอบก่อนจะเดินนำหน้าไป

 

“เวลาน่าจะเหลือก่อนโฮมรูม ฮิเกะจะไปทำอะไรรึเปล่า”คาเสะพูดขึ้นอีกครั้ง

 

“ก็ต้องไปดูว่าอยู่ห้องไหนก่อนสิคะ”

 

“ยุ่งยากจัง”พูดพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยชอบ

 

“ยังไงก็ต้องทำทุกปีอยู่แล้วนี่นา บ่นไปมันก็ไม่เปลี่ยนกฎหรอก”

 

เขาตอบเบาๆว่าอื้มแล้วดินต่อไปเงียบๆอย่างไม่คิดรอเพื่อนสนิทตัวเอง พอขาดจากบทสนทนาแล้วทั้งคู่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น คาเสะถ่ายวิวกับมุมที่ตัวเองสนใจไปเรื่อยๆ เมื่อทั้งคู่ถึงโรงเรียนก็รีบไปดูว่าตัวเองอยู่ห้องไหน

 

“ห้องAแฮะ คาเสะคุงล่ะ”

 

“B อยู่คนละห้องกัน”

 

คาเสะแอบขมวดคิ้วเบาๆก่อนจะฉีกยิ้มบางๆหัวเราะหึๆตามแบบฉบับ

 

“อยู่คนเดียวได้นะฮิเกะ”

 

“ฮิเดโกะก็อยู่นะคะ”พูดพรางชี้ไปที่ชื่อบนบอร์ดพร้อมกับพูดต่อ “เธอสิอยู่คนเดียว”

 

“หึๆ ฉันหาเพื่อนได้ง่ายกว่าอยู่แล้ว ไม่มีฉันอย่าเหงาแล้วกัน”

 

“ดีใจซะมากกว่าค่ะ”สึกิโยะกล่าวเสียงเบา

 

“เฮๆ  ฮิเกะทำร้ายจิตใจชะมัด นึกว่าจะคิดถึงกันซะอีก หึๆ”เขาพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ๆตามแบบฉบับ

 

“เจอกันทุกเช้ายังต้องคิดถึงอีกเหรอคะ”เธอเอียงคอมอง

คาเสะถอดหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบ

 

“ฮิเกะนี่... จริงจังเกินไปแล้ว ตอนเที่ยงอย่าลืมกินข้าวกลางวันล่ะ”

 

“ไม่มาทานด้วยกันเหรอคะ”เธอถามอย่างสงสัย

 

“บอกเอาไว้น่ะ เพื่อไม่ได้ไปทานด้วยกัน ที่นี่ไม่อณุญาติให้ไปบนดาดฟ้าด้วยแหะ”คาเสะพูดขึ้นอย่างขัดใจเนื่องจากชื่นชอบดาดฟ้าของโรงเรียนเป็นพิเศษ

 

“ก็ไปทานที่ปกติๆสิคะ จะขึ้นไปบนนั้นทำไม”เด็กสาวพูดพร้อมกับหัวเราะ

 

“มันมองเห็นข้างล่างแบบ BEV.ดีลมเย็นดีด้วยถึงบางวันจะร้อนไปหน่อย”

 

“ฮื้อ ไม่เอาหรอก สูงแล้วน่ากลัว”

 

“หึๆ สูงๆออกจะดี”คาเสะพูดก่อนจะอุ้มเจ้าหญิงของตัวเอง(แบบที่เรียกล้อๆ)

 

“ไม่เล่นอย่างนี้นะ ปล่อยๆ”คนถูกอุ้มดิ้นพล่านถีบโดนตัวคนยกเต็มๆ

 

คาเสะยังคงอุ้มอย่อย่างไม่สะทกสะท้าน

 

“ฮิเกะบอกว่าดีที่ไมได้เห็นหน้าผมเองนิ ... อยู่บนนี้แล้วไม่เห็นหน้าผมดีออก” เขาพูดขึ้นคล้ายกับน้อยใจ แต่แท้จริงแล้ว ป่าวเลย แค่หาข้ออ้างแกล้งอีกฝ่ายก็เท่านั้นเอง

 

“หา ไม่ได้พูดซะหน่อย  ปล่อยได้แล้วน่า เจ็บ”สึกิโยะหน้ามุ่ย

 

“ฉันต่างหากที่เจ็บ ฮิเกะซัดเข้าเต็มแรงเลยนะ ฉันอุ้มฮิเกะออกจะนิ่ม”เด้กหนุ่มยอมปล่อยแต่โดยดี

 

“ตรงไหนกัน เล่นอย่างนี้ไม่สนุกนะคะเนี่ย”

 

“หึๆ ไม่เล่กก็ไม่เล่น”

ก่อนจะว่าอะไรต่อเสียงกริ่งเข้าโฮมรูมก็ดังขั้น ทั้งสองเลยแยกย้ายไปเรียนวันแรก

 
 
------------------------------
 
 จบเสียที เขียนยาวมาก(สำหรับอารมณ์ที่รู้สึกติดๆขัดๆไม่ชินกับการเขียน) แบบว่าไมไ่ด้เขียนไรมานาน ทุกอย่างอาจอ่านแปลกไปบ้านต้องขอโทษจริงๆนะคะ  รวมทั้งขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านด้วย
 

Comment

Comment:

Tweet