ลมหนาว

 

 

 

 

 

 

 

เอ็นที่ย์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

 

Chapter II

 

 

 

 

คุโรซายะ จิน ในวัย11ปีมาดๆ ใช่แล้ววันนี้เป็นวันเกิดเขา เขากลับบ้านพร้อมกับแม่ ไม่ได้พูดอะไรวันนี้แม่เขาอารมณ์ดี เขาเองก็หวังอะไรบางอย่างอยู่...

 

วันนี้เป็นวันที่บ้านเขาจะได้กินข้าวพร้อมกันใบหน้าของแม่ยิ้มแย้มส่วนพ่อของเขาก็มีความสุขหลังจากกินข้าวเสร็จแม่ถามเขาว่า

“จินลูกอยากได้อะไรเป็นของขวัญรึเปล่า? จบเกรด6แล้วนิ”

“นั้นสิจิน อยากได้อะไรรึเปล่า”พ่อเขาตามสำทับ

 

เขานิ่ง....

 

จริงๆแล้วสิ่งที่อยากขอในใจก็มีอยู่...

 

เพียงแต่...

 

ไม่กล้าพูดออกมา

 

 

บางทีสิ่งนี้ก็ไม่ได้พูดได้ง่ายๆ จะต้องรู้งถึงผลพวงของมัน...

 

“ผม...

 

 

 

 

 

 

 

 

อยากได้ใบหย่าของพ่อกับแม่”

 

 

 

.....................................

 

ผ่านวันเกิดของเขามาสองวันแล้วพ่อกับแม่เขาทะเลาะกันเรื่องที่ว่าใครเป็นต้นเหตุให้เขาพูดแบบนั้นออกไป

 

ขอโทษทีเถอะ... ทั้งคู่นั้นแหละ

 

จินคิดในใจก่อนจะถอดหายใจเหนื่อยหน่าย ไม่คิดจะเอามาเป็นเรื่องของตัวเองแต่...

 

ภายใต้หัวใจที่เย็นชาของเขาตอนนี้

มันเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเกินบรรยาย

มันเป็นอารมณ์เดียวกับ

นักวิ่งที่กำลังเข้าเส้นชัย

 

 

 

และแล้ว เขาทั้งคู่ก็เลิกกันวันนี้ครอบครัวเขานั่งกินข้าวด้วยกันอีกครั้ง และแม่เป็นคนเริ่มถามก่อน

“จินแม่กับพ่อเลิกกันแล้วนะ...ลูกจะอยู่กับใคร”

 

เหมือนพวกเขาจะรู้ตัวแล้วว่า....

 

ทั้งคู่เข้ากันไม่ได้...

 

น่าแปลกนะ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้บ่นว่าจะเลิกๆแต่ไม่มีเค้าโครงเลยแต่แล้วอยู่ๆก็เลิกกันตามคำขอของเขา

 

หรือ...?

 

 

เพราะรู้แล้วว่าไม่ต้องทนเพื่อเขาแล้วกันนะ

เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

 

หรือ...?

 

ถึงจุดสิ้นสุดลงพอดีกัน

 

 

“ผมจะอยู่กับพ่อ”

 

เขาพูดลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้อง รู้ดีถึงผลที่ตามมาเลยต้องการที่จะเตรียมตัว

 

เขารู้ รู้ดีว่าการที่พูดแบบนั้นไปต้องเป็นปัญหาแน่...

 

ไม่นานเกินรอให้ถึงห้องแม่เขาตามมากระชากเขา ตบตีเขาพร้อมด่า

 

“ทำไม! ทำไมแกไม่เลือกฉัน!!! คนที่เลี้ยงแกคือฉัน!!!! ทั้งๆที่ฉันรักแก!!!!ลูกเนรคุณ!!!!!!!!”

 

แม่เขาด่าไปทุบตีเขาไป บาดแผลที่เกิดขึ้นเต็มตัวไม่ได้สร้างความรู้สึกให้กับเด็กหนุ่มเลย จินใช้สายตาวูบหนึ่งมองแม่ สายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

 

นี่หรือคือรัก?...

 

“คุณ! พอได้แล้ว!!นั่นลุกนะ!! ไม่ไหร่จะพอสักที!!!”

พ่อเข้ามากระชากแม่ออกจากเขา

 

เพียะ!!

 

แม่ตบหน้าพ่อดังสนั่นพร้อมกับด่า

 

“คุณได้ลูกไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก!!”

“คุณหยุดทำร้ายลูกในตอนนี้ยังไงละ!!”พ่อเขาตะคอกกลับ

 

เกิดความเงียบขึ้น จินลุกขึ้นโค้งให้แม่เป็นเชิงขอบคุณเดินเข้าห้องตัวเองไปท่ามกลางความเงียบเข็มตกได้ยิน

 

 

ทุกๆอย่างขาดสะบัดลงไปในคืนนั้น

 

.........................

 

ทั้งคู่เลิกกันแยกทางแบ่งทรัพย์สมบัติกันตามควรแม่ได้ธุรกิจของแม่และบ้านไปและเงินส่วนหนึ่งซึ่งหารสองแล้วหารอีกสองของสินสมรสทั้งหมดเพราะเขาเลือกจะอยู่กับพ่อ

 

พ่อเขาสร้างบ้านใหม่ที่ใกล้ตัวเมืองมากขึ้นบ้านใหม่ใช้เวลาสร้างไม่นานนักเพราะพ่อเขาเร่งสร้างและทุ่มเงินไม่อั้น

พ่อไม่ค่อยมีเวลาดูแลเขานักซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการเขาขอพ่อกลับบ้านเองขอดูแลตัวเองเขาฝึกทำงานบ้านจากแม่บ้าน เขาฝึกทำอาหารกับคนครัวเขาฝึกในหลายๆสิ่งเพื่อแผนการของเขาในอนาคต เพราะเขาฝึกเพื่อที่จะอยู่ด้วยตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบเวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ม.1เทอม2เสียแล้ว  รู้ตัวอีกทีนี่ก็วันคริสตมาสเสียแล้ว เขาไม่เคยขอให้พ่อกลับมาอยู่ด้วยกันในวันนี้เพราะเขารู้ดีว่าพ่อยุ่งขนาดไหนแล้วเขาก็ไม่คิดจะฉลองคริสมาสมากนัก แต่แล้วในวันคริสมาสวันนั้นก็เปลี่ยนแปลงชีวิตเขา

ไมยะหญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตเข้า เธอเปรียบเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าอันเย็นชาของเขา เปลี่ยนให้เขายิ้มออกมาได้มากขึ้น

แต่เวลานั้นมันก็สั้นเหลือเกิน....

เวลาเวียนบรรจบครบ1ปี 1ปีที่เขาและไมยะรู้จักกันรวมถึงเป็นเวลา1ปีสุดท้ายของไมยะ เธอตายลงในวันคริสมาสตอนที่เขาอย่ม.2

มันสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับเขา เด็กหนุ่มรู้ดีว่าถึงเวลาที่เขาจะทำตามแผนของตัวเองแล้ว

 

ในวันกิดครบ1รอบของเขา เขาขอของขวัญพ่ออีกครั้ง....

 

“พ่อครับผมของขวัญปีนี้ขอย้ายไปอยู่คนเดียวได้รึเปล่า?”

“ทำไม?”

“ผมต้องการอิสระ”

พ่อจินมองไปยังลูกตัวเอง เขามองลงไปในดวงตาที่บ่งบอกว่าเอาจริง ชายวัยกลางคนถอดหายใจ

“ได้ พ่อจะจัดการให้ลูกต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

“ไม่มีครับ”

 

จินสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาก่อนจะบ่นขรมกับตัวเองพึมพำเบาๆว่าฝัน

 

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ฝัน ฝันทั้งทีก็ดันฝันถึงเรื่องพวกนี้   เด็กหนุ่มหัวเราะเสียดสีตัวเองเบาๆโดยไม่รู้ตัว อดีตที่ไม่น่าจดจำกลับตรึงแน่น

คงเป็นเพราะรูปพวกนั้นเขาถึงได้ฝันถึงวันเดิมๆ  นึกถึงตรงนี้จินถึงยิ้มออกมาบางๆตอนต่อไปของเรื่องนี้มันไม่เศร้าอีกแล้วล่ะ...

 

 

เีรื่องตอนนี้ของจินสั้นแถมยังไม่มีรูปประกอบlol มันเหมือนเป็นตอนคั่นมากกว่า ตอนต่อไปเราจะมาลุ้นกันว่าจินจะมีความสุขและเปลี่ยนตัวเองมาเป็นแบบปัจจุบันได้ยังไง

 

เรื่องแบ่งสมบัติสำหรับคนที่ไม่เข้าใจนะครับคือเรื่องสินสมรสเนี่ยถ้ามีลูก1คนก่อนอื่นเขาจะให้แบ่งคนละครึ่งแล้วทั้งพ่อทั้งแม่ต้องหารอีกครึ่งเพื่อให้แก่ลูก ซึ่งทรัยพ์สินที่มาหารนี้จะต้องได้มาหลังแต่งงานและไม่ใช่มรรดก ส่วนเรื่องบ้านส่วนใหญ่จะตามแต่ตกลงซึ่งพ่อจินเนี่ยยกให้อดีตภรรยาของตน

 

 

ปล.ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกว่าพ่อจินรวยมาก

 

Entryนี้เป็นส่วนหนึ่งของ...

 

 

(แบรนเยอะมากเรียงกันเป็นตับ)

 

 

มาอัพล่วงหน้าครับเพราะว่าคิวEntry Valentineเรียงคิวอัพเยอะมาก

 

 

ชื่อเอ็นเที่ย์มันเหมือนฟิคสั้น3Pของ2ลุงและ1หนุ่ม

 

แต่มันไม่ใช่นะ(ฮา)

 

 

 โอเคมาดูโปสเตอร์ของเรากันเถอะ  #ไม่ชั่ย

 

 

 

A:ทำไมลุงเซียสไม่ถือช่อดอกไม้

Q:เพราะไอ้วาวาดไม่เป็นยังไงล้าาาาา

 

ทำไมถึงได้ดูเหมือนโปสเตอร์ร้า้นโฮสต์ Orz

 

(มองแล้วรู้สึกว่าลุงฟงกับลุงเซียสหน้าเหมือนกัน)

 

จะบอกว่าลุงเซียสวาดยากที่สุดเพราะไอ้วาวาดลุงไปแค่2ทีเอง แต่จริงๆเคยวาดลุงฟงไปแค่ทีเดียวเองนี่หว้า 

 

 

แต่เอาเป็นว่าลุงฟงวาดง่ายกว่าแหละนะ...

 

คือที่มาอะนะ...

 

ไม่ได้มาแค่แป๊ะรูปหรอกนะ 

 

ไหนๆก็วาเลนไทร์เลยจับสัมภาษณ์3ออริของตัวเองสักหน่อย เริ่มจากลุงฟงก่อนแล้วกันนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 วายุ:มาต่อคนต่อไปกันครับ เอาเป็นจินก่อนแล้วกัน

 

 จิน:สวัสดีครับป๊า

 

 วายุ:เอาละจินเรามาเริ่มกันที่คำถามแรกก่อน สเป็คผู้ชายของจินเป็นคนยังไง (//ทำไมถามจินเริ่มผู้ชายก่อน...)

 

 จิน: (//นึกสักแปป) ลุงๆ แก่ๆ หนวดๆ น่ารักๆ แบบเจ๊อะครับ 

 

 วายุ:ตอบเอาใจกันสินะ  

 

 จิน: แม่นแล้วครับป๊า

 

 วายุ: ตอบดีๆสิ คนอ่านรออยู่

 

 จิน:ก็คง...(เหม่อๆแบบคิดๆ) เข้าถึงตัวผมได้ อยู่ด้วยแล้วมีความสุขแค่นี้แหละ ผมไม่ได้คิดอะไรมากความหรอก

 

 วายุ:แล้วผู้หญิงละ

 

 จิน: ก็คงแบบไมยะละมั้ง? ผมก็ไม่แน่ใจแหะ (/เกาหัว) แล้วก็ไม่ขี้กลัว ไม่กลัวผม เข้ากันได้แค่นั้นแหละ

 

 วายุ:(/มองว์ ความยาวระหว่างการสัมภาษณ์ลุงกะจิน )  ไม่มีอะไรแล้วละ เชิญๆ (//ไล่)

 

 จิน: /เฟด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใครอ่านมาถึงจุดนี้ได้อยากจะกราบจริงๆ //กราบ  เพราะม่างไร้สาระมาก  

 

 

 

 

ปล.จริงๆแล้ววาดรูปเสร็จตั้งแต่วันที่ 3 กพ. พอดีว่าเน็ตโดนตัดว่างเลยวาด...

ปล2.เจ๊มาจากไหน...

ปล3.อีโมจัดเต็มมากว่ะ Orz

 

เอ็นที่ย์นี้เป็นหนึ่งใน...

 

 

ตั้งชือเอ็นที่ย์ยังกะนิยายแจ่มใสแต่มันไม่ใช่นะทุกคน /พราก

 

วันนี้เอาเรื่องราวของจินที่เขียนไว้มาลงครับ ขี้เกียจพูดเยอะ  อ่านเลยแล้วกันครับ 

 

 

Chapter I

ก็แค่อดีต

 

         เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินใช้มือข้างซ้ายลูบหัวตัวเองที่ถูกอะไรบางอย่างตกใส่  ก่อนจะก้มลงไปมองเป็นกล่องไม้ กล่องไม้ธรรมดา จินหมุนหัวคิ้วลงก่อนจะหยิบมันขึ้นมา แล้วเปิดออกด้านในมีรูปภาพอยู่หนึ่งรูปดวงตาสีเข้มจองมองมันก่อนจะนั่งลงบนพื้นช้าๆ

 

 

 

....นานเท่าไหนแล้วนะ ที่ไม่เคยมีความทรงจำแบบนี้...

...เรื่องราวทุกอย่างมันเปลี่ยนไปในอีกทิศได้ยังไงกันนะ...

 

 

           เท่าที่เขาจำได้พ่อกับแม่ของเขาทะเลาะกันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆตอนที่เขาอายุได้8ขวบพ่อกับแม่แยกกันทำงานพ่อเป็นECOของบริษัทอาหารแช่แข็งชั้นแนวหน้าบริษัทหนึ่ง ส่วนแม่ทำธุรกิจส่วนตัว

            ทั้งคู่ไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องไม่มีเวลาให้กันแต่กลับทะเลาะกันเรื่องงานทั้งๆที่ไม่ได้ทำงานด้วยกัน พ่อกับแม่เขามีนิสัยเหมือนกันซึ่งแน่นอนคนที่มีข้อเสียเหมือนกันอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกนะ พวกเขาเกลียดอีกฝ่ายที่มีนิสัยเหมือนตัวเองไม่มีผิดเพี้ยน

            ตั้งแต่จำความได้เขาก็เป็นถังขยะให้ทั้งสองฝ่ายเสียแล้ว เป็นที่ระบาย เรื่องราวทุกอย่างถูกผลักมาให้เขาแบกรับตั้งแต่อยู่ป.2 สิ่งที่เขาได้ทดแทนกลับมาคือเงิน...

            ตอนเด็กๆแม่ชอบให้เขาไปไหนมาไหนด้วย เขาเลยรู้เรื่องธุรกิจของแม่เกือบทุกอย่างที่รับรู้ได้ เขาสามารถเอาเช็คเข้าธนาคาร กดเงินตู้ATM ติดต่อประสานงานกับธนาคารเป็นตั้งแต่ป.3 ทำได้คล่องตั้งแต่ป.4

            พ่อของเขาไม่ชอบใจแบบนั้นเลยทะเลาะกับแม่ เขาได้แน่นั่งฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทุกๆอย่างมันชินชาไปแล้วจริงๆ เรื่องราวของชายหญิงที่เอาแต่ใจคู่หนึ่ง

             เขาเคยลองถามตัวเองว่ารักพ่อกับแม่ตัวเองรึเปล่ายิ่งลองถามเท่าไหร่ยิ่งได้คำตอบที่ชัดเจนมาขึ้นเรื่อยๆ...

 

รู้สึกกับอีกฝ่ายแค่ผู้หญิงกับผู้ชายที่ให้เงินเรา เลี้ยงดูเรา

แลกกับการที่จะต้องคอยรองรับอารมณ์

แลกกับงาน

 

              แม้ว่าจะได้รับคำว่ารักมาบ้างแต่เขารู้ดี ไม่สิรู้สึก รู้สึกแค่ว่ามันเป็นคำที่ว่างเปล่าและไร้จิตวิญญาณเหลือเกิน

              นั้นเป็นสิ่งที่เขาวัย8ขวบคิดแต่ไม่ใช่เขาในตอนนี้ ถ้าจะถามเขาในตอนนี้เขาคงตอบได้แค่ว่า

 

ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต

               ความรู้สึกอื่นๆที่มีให้คือคนรู้จัก และแค่ความสำนึกในเงินทีได้มา ก็แค่นั้น นอกนั้นล้วนแต่ว่างเปล่าเขาว่างเปล่าไปแล้วจริงๆ

 

หนึ่งใน365วันของเขาวัย9ขวบที่มันเกือบจะเหมือนเดิมทุกๆวัน...

 

               จินในวัย9ปีใส่เสื้อนักเรียนไม่ติดกระดุมเม็ดบน2เม็ดชายเสื้ออกนอกกางเกงสีน้ำเงินเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

“คุโรซายะ”

               เสียงลากยาวของเด็กชายอีกคนเรียก เขาละสายตาจากหน้าต่างมามองหน้า

“มีไร”เขาถามสั้นๆอย่างปนรำคาญ

“วันนี้เรามีนัดกับพวกห้องC”

                พยักหน้าให้ก่อนจะตักข้าวรสชาติเหมือนรำหมูใส่ปากให้หมดๆไปก่อนจะเดินเอาไปเก็บ แล้วเดินไปยังชั้นสองของตึกใหม่ที่พึ่งก่อสร้างดูเหมือนอีกฝ่ายจะมากันแล้ว....

                ในระดับชั้นของเด็กป.3แบ่งออกเป็น3ห้อง แต่ละห้องจะมีแก๊งค์หนึ่งแก๊งค์และแน่นอน ทั้งสามไม่มีใครเป็นพันธมิตรกัน...

หัวหน้าแก๊งค์ห้องAคือเขา คุโรซายะ จิน

หัวหน้าแก๊งค์ของห้องB เป็นเด็กชายรูปร่างสูงสมส่วน ใบหน้าท่าทางเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ อาฮาระ ริว

หัวหน้าแก๊งค์ของห้องCเป็นเด็กชายร่างอ้วนเตี้ยกรอบตาลึกใบหน้ามันผิวสีขาว เมจิน โนบิ

แก๊งค์ของเขามีคนอยู่5 คนของอาฮาระมีอยู่8คนส่วนของเมจินมี10คน

“เมื่อวานแกกล้ามากนะที่ซ้อมเจ้าเรียว”

“จะผายลมก็รีบๆหน่อย”

                  เขาตอบด้วยสีหน้าเย็นชาเมินมองไปอีกทางอย่างดูถูก คนใจร้อนก็ยังใจร้อนอยู่วันยังค่ำ เด็กๆไม่มีใครมีความอดทนนักหรอกพูดได้สองประโยคมองหน้ากันสิบวิก็มะรุมมะตุ้มตะลุมบอลกันอย่างรีบเร่ง เพื่อให้เสร็จก่อนเข้าเรียน....

                  หัวหน้าย่อมมีนัดกับหัวหน้าทันทีที่ทุกคนเริ่มกันเมจิน โนบิก็ไม่รอช้าที่จะปล่อยมัดหน้าที่หน้าของจิน ทว่าเขาเองก็ไม่ใช่กระสอบทรายจะได้ปล่อยให้ต่อย เขาไม่เบี่ยงตัวหลบแต่ใช้เท้าถีบเข้าที่ร่างของอีกฝ่ายเซออกไปแล้วตามด้วยใช้เท้าข้างที่ยกค้างท่าข้างเดิมเตะเฟิร์สคิกเสยหน้าอีกฝ่าย เป็นผลให้คางอูมๆชิดขึ้น90องศาโดยประมาณ

จะกระทืบคนถ้าเขาล้มก็ต้องรีบเหยียบซ้ำ!

                 ตามหลักการนี้เองรองเท้าบ้าใบสีดำของจินเลยถีบอีกฝ่ายล้มกลิ้งเป็นลูกขนุนไปรวมกับพวกที่กำลังตะลุมบอลกันอยู่ เท้าใครต่อเท้าใครไม่รู้นัวเนียกันมั่วไปหมด โดยมีจินมองอยู่ห่างๆก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับห้องไป

 

                 เขาไม่เคยมีแผลให้พ่อแม่จับได้ไม่เคยถูกหางเลขไปที่ห้องปกครองเพราะรู้จักหลีกหลบและไม่มีใครเขาแฉเขา เขายังเป็นเด็กดีในสายตาอาจารย์นอกจากเรื่องแต่งกายไม่ค่อยถูกระเบียบที่ถูกปล่อยผ่านอยู่เนื่องๆ

 

                 ตกเย็นรอจนฟ้าเปลี่ยนสีครั้งที่สองแม่เขาก็มารับกลับบ้านใช่หลังจากมีเรื่องไปอีกที วันนี้แม่เขาอารมณ์ไม่สู้ดีนักไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ดีทุกวันนั้นแหละ เขาต้องไปทำงานกับแม่ต่อ หน้าที่ของเขาคือคอยรับโทรศัพท์ให้แม่เวลาขับรถและอื่นๆ ทันทีที่เขาไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ใน1วิเขาก็ถูกแม่ด่า....

                 จุดหมายปลายทางวันนี้อยู่ที่ห้างสรรพสินค้าที่มีมีธนาคารทุกธนาคารครบถ้วน แม่วิ่งไปธนาคารหนึ่งและเขาถูกใช้ไปอีกธนาคาร

อีกแล้ว....

เขาทำได้ไม่ถูกใจอีกแล้ว....

 

“ไอ้โง่!!! ไอ้ควาย!!! ฉันไม่น่ามีแกออกเป็นลูกเลย!! รู้อย่างนี้เอาขี้เถายัดปากแต่เกิดก็ดี!!!ลูกเหี้ยๆแบบนี้มีมาก็รั้งแต่ทำให้ฉันอารมณ์เสีย!!!!!”

                แม่เขาตวาดลั่นแล้วโยนพวงกุญแจที่มีกุญแจอยู่ประมาณ20ดอกใส่หน้าเขา  เขาไม่ได้หลบเพราะรู้ดีว่าถ้าเขาหลบจะต้องโดนด่าว่าหลบทำไมสู้ให้โดนๆแล้วจบไปดีกว่า

 

เจ็บ...

ใช่เจ็บแค่มันก็แค่ไม่กี่วิเท่านั้นหลังจากนั้นมันจะชาและชิน...

เพราะมันก็เหมือนๆเดิม...

เขาได้แต่กำหมัดแน่น....

 

        

         มือเล็กเก็บพวกกุญแจขึ้นมาแล้วส่งคืนแม่ตัวเองไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง รอรับฟังคำด่าผรุสวาสในรถที่ถูกจอดอยู่ ข้าวของในรถที่อยู่ใกล้ถูกปามาใส่เขาอย่างแรงอย่างที่คนปาต้องการระบายอารมณ์

         เวลาผ่านไปเนินนานแต่อย่างน้อยพอทำให้อีกฝ่ายเลิกทำร้ายเขาหันไปสตาทรถเพื่อขับกลับบ้าน

“เพราะแกทำให้ฉันต้องด่าแก ทำให้ฉันต้องเจ็บคอ!!!”

         ทุกสิ่งล้วนถูกโยนมาเป็นความผิดของเขา อีกครั้งและอีกครั้ง....

         แม่ของเขายังคงบ่นด่าต่อไปเขาก็นั่งฟังเงียบๆก็เท่านั้นเอง ถึงบ้านเขาก็มุดหัวอยู่ในห้อง แม่ไม่ได้ตามมาด่าเพราะมีเรื่องใหญ่กว่านั้นให้ทำ

         ประมาณสองทุ่มเขาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องแอบลอบมองผ่านประตูที่เขาจงใจเปิดไว้ เพื่อดูพ่อกับแม่เขาทะเลาะกันในรูปแบบเดิมๆ วันนี้มีเรื่องอะไรทะเลาะกันอีกแล้วนะน่ารำคาญจริงๆ แต่นั้นแหละเขาก็ยังดูไปบ้างอ่านหนังสือไปบ้าง

       

 

 

        ทุกคนไม่คิดอย่างนั้นหรอว่ามันเหมือนละคร?

        นี่นะ มันดีกว่าละครน้ำเน่าอีกนะ!!

 

ประมาณ3ทุ่มแม่เข้ามาในห้องเขาแล้วร้องไห้กอดเขาแล้วพูดถ้อยคำเดิมๆในเวลาเดิมๆ

“แม่รักลูกนะ แม่ขอโทษนะที่ด่าลูกทำร้ายลูกแม่แค่โมโหแล้วหยุดตัวเองไม่ได้”

เขาไม่ได้สะบัดตัวออกแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ในใจอยากจะถามออกมามากมายเหลือเกิน

“ไม่เป็นไร....”ก็แค่หัวแตก

ไม่ได้เจ็บ”เพราะมันชาชินแล้ว

“แม่ขอโทษนะ วันหลังแม่จะปรับปรุงตัว”

เขาไม่ได้ตอบแม้ว่าในใจจะตอบออกไป

...ไม่ต้องก็ได้...เพราะยังไงคุณก็ไม่มีวันปรับปรุงได้หรอก....

“ลูกไม่โกรธแม่ใช่รึเปล่า”

“ไม่”เพราไม่เคยรู้สึกอะไรกับคุณอยู่แล้ว....

 

        ทุกสิ่งทุกอย่างเขาได้แต่ตอบในใจ หลังจากนั้นแม่ก็บ่นเรื่องพ่อด่าว่าพ่อเลว แม่ไม่นามาเจอมัน บอกว่าสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตคือการได้เจอพ่อ ประมาณสามทุ่มสี่สิบแม่จะออกไป จากนั้นก็เป็นคิวของพ่อที่เข้ามาบ่นแม่พูดเรื่องที่ทะเลาะกันวันนี้ให้ฟังยาวเหยียด บอกเขาว่า แม่ไม่ดี ใจร้อน ชอบวีน ขี้โมโห เหวี่ยง เอาแต่ใจ ไม่ยอมฟังใคร หัวดื้อ สิ่งที่ผิดพรากที่สุดในชีวิตพ่อคือการได้เจอแม่

        คุ้นๆใช่รึเปล่า?... ใช่มันเหมือนกัน สิ่งที่ทั้งคู่ด่าอีกฝ่ายมันเหมือนกันทั้ง ใจร้อน เหวี่ยง เจ้าอารมณ์ ขี้โมโห เอาแต่ใจ ไม่ยอมฟังใคร และหัวดื้อ

        สี่ทุ่มพ่อก็ให้เขานอน เขานอนลงตามความต้องการของอีกฝ่าย ก่อนที่พ่อเขาจะปิดไฟให้แล้วออกไปจากห้อง

 

ทุกๆวันมันก็เหมือนๆเดิม เป็นรูปแบบเดิมๆ ไม่มีอะไรแตกต่าง...

 

ครั้งหนึ่งไม่สิหลายๆครั้งที่เขาเคยถูกแม่พูดด้วยว่า

“แม่มีอะไรไม่ดีรึเปล่า? ถ้ามีก็บอกแม่ได้นะ.... ไม่แต่ไม่หรอก ถ้าอย่างแม่เลี้ยงลูกไม่ดีโลกนี้ก็ไม่มีใครเลี้ยงลูกดี”แน่นอนว่าประโยคหลังต้องเจือไปด้วยน้ำเสียงกึ่งเหวี่ยง

        เขาไม่ได้ตอบแม้ว่าในใจอยากจะเขียนข้อเสียใส่กระดาษA4สักหลายๆแผ่น แล้วเอาให้แม่อ่าน ให้ได้ตื่นสักที ตื่นจากฝันของตัวเอง ให้มองเห็นความเป็นจริง มองเห็นตัวเองเสียบ้าง

        คิดได้ถึงตรงนี้จินก็กลับมาสู่เวลาในปัจุบันเขาหยิบไฟแช็คที่ใต้เตียงก่อนจะจุดไฟเผารูปนั้น มองเปลวไฟลามเลียกระดาษโฟโต้ไปเรื่อยๆมองรูปที่หงิกงอกลายเป็นขี้เถ้าบางส่วนจนหมดแล้วจึงรวบรวมมันไปทิ้งถังขยะ...

 

 

 

 

 

อดีตที่เรียกคืนมาไม่ได้ สู้ทิ้งไม่ดีกว่าหรือ? ถ้ามันทำร้ายเรา

 

 

 

บางอย่างก็ไม่ควรจะมีหลักฐานเก็บไว้....

 

 

 

 

ปล่อยให้มันเป็นความทรงจำที่มอดไหม้น่ะดีแล้ว....

 

 

END

 

 

 ครอบครัวจินนี่อบอุ่นดีนะครับ ฮ่่าๆๆๆๆๆๆๆๆ เอาไว้วันหน้ามาต่อใหม่ เป็นการเขียนออริที่ผมวาดภาพประกอบ วาดกากๆแบบน้ยังยากฉิบเป๋งlol

 

 เดี่ยวสิ เคยทำในเอ็นที่ย์ที่แล่วแล้วนี่หว้า /ทรุช 

 

เปลี่ยนเป็นไม่เคยวาดมากขนาดนี้แล้วกันครับ 

 

 ตอนต่อไปก็คงน่าจะพอเดาๆกันได้มั้งครับ? มันก้ต้องต่อจากอันนี้แหละ /พราก  คาดว่าละนะ ถ้าได้อ่านฟิคที่เขียนเอาไว้ตอนปีใหม่จะรู้ว่าจินอยู่ห้องชุดคนเดียว เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้น? จินพึ่งจะอายุ...เอ่อ... เท่าไหร่นะ? 

 

 โอเค14(รีบไปพลิกโปร์ไฟล์ /รู้สึกเหมือนมันอายุน้อยไป...) ถึงได้อยู่ตัวคนเดียว

  แล้วก็คงเขียนถึงว่าทำไมจินถึงมาเป็นจินในทุกวันนี้

 

ทั้งๆที่ชีวิตมันเจอแต่ดราม่าๆ ครอบครัวบ้างละ รักแรกบ้างละ ใครเป้นผปค.มันว่ะเนี่ย รังแกมันชะมัด (/ชั้นเอง)

 

 ว่าแต่มีใครสังเกตุเห็นหนวดพ่อจินม้างงงงงง (/ยกมือ) 

 

 

 

  +++++++

 

ขายฟิคโฮล์มส์ จิ้ม ~

 

เอ็นที่ย์นี้อยู่ในกิจกรรมของ...

 

 

 

 

 

 

 

ก่อนอื่นขอโทษที่ทำให้ทุกคนช้านะครับ (พิมพ์ไฟลุก)

 

 คือมันถึงคราวเฉลยซีเคร็ทซานต้าของเถิกแล้ว (เลื่อนขึ้น1วัน)

 

คนที่ไอ้วาจับได้คือ...อ (เหมือนท่านคอปเป็นคนจับไม่ใช่เรา #นั่นไม่วายแซว)

 

เคาะ

 

เคาะๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เคาเยอะๆเพื่อลุ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ป๊าดดดดด มาแล้วววววว 

 

 

คนที่ไอ้วาจับได้คือ นี่!!!!

 

 

เดวานั่นเองงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

(รูปเต็มจิ้มที่ลูกอม)

 

 

คือวาดได้ไม่เหมือนลูกพี่หนูเลยอะ รู้สึกผิดดดด

 

คือจริงๆแล้วอยากสารภาพว่าก่อนหน้านี้เคยคิดจะยืมเดวาพี่หนูมาเล่นด้วยล้าาาา เนื่องในโอกาสคริสต์มาสนี่แหละ แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า กลัววาดไม่เหมือน ทีนี้...

 

ท่านโชตะส้มจับให้ได้พี่หนูพอดี สรุปยังไงก็ได้วาดด กร๊ากกกกกกกกก

 

 จริงๆแล้วรูปนั้นทำออกมาให้ต่อกับภาพจินนะครับ /เขร้ม

 

ตอนแรกจะเขียนสตอรี่ด้วยละแต่คงไม่ทัน  สมาชิกเถิกทุกท่านใจร้อนดังไฟสุ่ม

 

 คือมันเชื่อมกันโดยมุมโถลูกอมนิดเดียวเองอะครับ แต่คิดวางให้มันอยู่ในภาพเดียวกันจริงๆนะ เดวานั่งสูงกว่าจินอะ (นั่งบนกล่องของขวัญ)

 

 ใช่แล้ว!! ไอ้วายังมีอีกรูปอะ คือตอนวาดคันไม้คันมือมาก ไม่วาดไม่ได้จริงๆ

 

สิ่งนั้นคือ...

 

หนวด....

 

แบบหนวดด...

 

และรอยย่น....

 

เลยได้ เดวาเวอร์ชั่นสูงวัยมา1รูป... 

 

ก็ดัดแปลงจากภาพเดิมแหละครับ เติมหนวดและรอยย่นในเวลา3วิ มาม่าสุก

 

 

(ใหญ่ๆจิ้มเคราาา)

 

พี่หนู~ มันเข้าอะ !!!! มันเข้าอะ!!!!!!!!!!

 

กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 

 

แมร่ง วาดได้เผามากอะ ผิดไปแล้วววววว 

 

 

ขอโทษทุกๆคนเป็นอันมากครับ

 

กราบลาาาา

 

(/กราบ)

 

 

 (กุรีบหายตัวไป)